Ochrona słuchu opis.

Witam, dzisiejszy temat będzie dotyczył ochrony słuchu przed nadmiernym hałasem. Na wstępie garść teorii.

 

Hałas, wedle Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy to dowolny dźwięk, który może przyczynić się do całkowitej, częściowej lub chwilowej utarty słuchu albo może być szkodliwy dla zdrowia lub zwiększać ryzyko wypadku przy pracy lub innej aktywności.

Hałasem definiuje się wszelakie niepożądane, nieprzyjemne, dokuczliwe, uciążliwe lub szkodliwe drgania ośrodka sprężystego, oddziaływujące za pośrednictwem powietrza lub ciała stałego na narząd słuchu i inne zmysły oraz elementy organizmu człowieka.

Wartość graniczna, po przekroczeniu której hałas zaczyna być szkodliwy ustalona jest na poziomie 80 dB w przypadku długotrwałej, codziennej ekspozycji. Lub na poziomie powyżej 135dB ( szczytowy poziom dzwięku powodujący trwały ubytek słuchu ) w wypadku pojedynczej ekspozycji na hałas. Zresztą o wypadkach i BHP będę temat rozwijał gdzie indziej - http://wielunniezalezny.simplesite.com/

 

Źródła hałasu, tu nie będę się przesadnie rozpisywał, każdy inteligentny człowiek wie, że mogą to być maszyny, instalacje, broń palna na strzelnicy, elektronarzędzia, przyrządy oraz inne urządzenia techniczne, sprzęt nagłośniający na koncertach i imprezach.

Nadmierny hałas jest bardzo szkodliwym czynnikiem prowadzącym do wielu poważnych schorzeń, w tym chwilowa utrata słuchu, częściowa utrata słuchu, nawet do trwałej utraty słuchu, migrenowe bóle głowy związane z zaburzeniem pracy układu nerwowego, zaburzenia równowagi i rozdrażnienie uniemożliwiające działalność zawodową. Do częstych objawów należą: problemy z głosem i błędnikiem, podwyższony stres, choroby układu krążenia oraz inne choroby neurologiczne. Wszyscy narażeni na długotrwały hałas skarżą się na kłopoty ze snem, uporczywe odczuwanie zmęczenia czy brak koncentracji.

Hałas, poza negatywnym wpływem na zdrowie osób w nim przebywających, może dodatkowo przyczyniać się do podwyższenia niebezpieczeństwa wystąpienia wypadków w pracy. Dzieje się tak głównie z powodu utrudnionej komunikacji pomiędzy pracownikami, gdyż ustne polecenia czy ostrzeżenia akustyczne mogą być niezrozumiane, źle zrozumiane lub nieusłyszane. 

 

Znając już negatywne skutki ekspozycji na hałas, przejdę do środków ograniczenia hałasu. Można je podzielić na dwie grupy, techniczne sposoby ograniczenia hałasu i osobiste środki ochrony przed hałasem.

Do pierwszej grupy zaliczamy:

Zastępowanie najbardziej hałaśliwych procesów produkcyjnych mniej głośnymi, a w wypadku braku takiej możliwości:

Zastosowanie obudów dźwiękochłonnych - izolacyjnych do stłumienia hałasu emitowanego przez maszyny bądź zastosowanie ekranów do osłony danego stanowiska pracy, domów lub dróg publicznych.

Używanie cichobieżnych urządzeń, maszyn oraz narzędzi,

Zadbanie o dobrą akustykę pomieszczeń.

Używanie dźwiękoizolacyjnych kabin sterowniczych.

 

Wszystkie wymienione metody ochrony zbiorowej mają za zadanie zredukować hałas u źródła lub nie dopuścić do jego rozpowszechniania się na określone strefy.

 

Jeżeli nie jest to możliwe, konieczne staje się użycie osobistej ochrony słuchu, która zmniejsza hałas do bezpiecznej wartości. Należy jednak wspomnieć, że dotyczy to tylko hałasu docierającego do uszu, w dalszym ciągu całe nasze ciało i głowa jest wystawione na działanie hałasu.

 

Do dyspozycji  mamy dwa rodzaje - nauszniki ochronne i wkładki przeciwhałasowe znane jako stopery do uszu.

 

Nauszniki ochronne występują w 2 wersjach;

 

A)  

1 Nauszniki pasywne nie zawierają elektroniki i służą jedynie do blokowania szkodliwych dźwięków przed przenikaniem do ucha.

2 Nauszniki aktywne natomiast wzmacniają dźwięki o niskim natężeniu. Zwiększanie zmniejsza się stopniowo w miarę zbliżania do poziomu 80 dB i przechodzi w coraz silniejsze tłumienie dźwięków, gdy poziom hałasu jest większy. ma to szczególne zastosowanie podczas aktywności, gdzie konieczna jest bezproblemowa komunikacja, a hałas występuje jako zmienny lub impulsowy. Wariantem tych nauszników są modele z wbudowanymi wejściami do komunikacji bezprzewodowej. Przykłady zastosowań: strzelnica - komunikacja z instruktorem, praca zespołowa z operatorem suwnicy lub dźwigu. 

 

B)

Stopery do uszu w formie gąbki lub gumki wkładane są bezpośrednio do małżowiny usznej. Jest to najtańsza wersja, bo podstawowe gąbki kosztują kilkadziesiąt groszy. Ze względu na higienę i dyskomfort stosowane są sporadycznie. Lepiej sprawdzają się stopery silikonowe połączone sznurkiem, można je używać wielokrotnie, są łatwe do umycia. Koszt to niecałe 10 złotych. Dodatkową ich zaletą jest niewielki rozmiar, możliwość szybkiego usunięcia i brak efektu nacisku na głowę, który występuje w przypadku korzystania z nauszników ochronnych o źle dopasowanym docisku. Wadą sam sznurek, który może zachaczyć o zewnętrzny element i wysunąć stoper z ucha.

 

I tu płynnie przejdę do problemu, który może powodować odrzucanie przez pracownika ochronnika słuchu lub niechęć do jego stosowania. Jest to dyskomfort związany z ich noszeniem oraz uczucie izolacji akustycznej, które występuje w przypadku stosowania wkładek lub nauszników przeciwhałasowych o zbyt dużym tłumieniu dźwięku.  Są jeszcze inne aspekty - http://domtechnika24.pl/index.php/ochrona-ciala-czyli-bhp

 

Dyskomfort powiązany ze stosowaniem ochronników słuchu może również wynikać z niewłaściwego wyboru ochronnika dla danej osoby, bądź dla danego środowiska pracy lub czynności wykonywanych przez danego pracownika. Pewne cechy charakterystyczne (np. wielkość i kształt przewodu słuchowego, skłonność do uczuleń) mogą warunkować uzasadnione preferencje do noszenia (lub nie) danego rodzaju ochronników słuchu. Wysoka temperatura, wilgotność, zapylenie w środowisku pracy mogą również wskazywać na wybór rodzaju ochronnika słuchu. 

 

Nieprzyjemne uczucie izolacji akustycznej będą powodowały ochronniki słuchu, przy których stosowaniu uzyskuje się zbyt duże obniżenie dzwięku zazwyczaj poniżej 65 dB. Odpowiednio dobrane ochronniki słuchu do wielkości charakteryzujących hałas zapewniają uzyskanie przy błonie bębenkowej wartości poziomu dźwięku w przedziale 75 dB - 80 dB. 

To tyle pozdrawiam.

 


Moje nowe regały

Witam.

Rozszerzyliśmy naszą ofertę o regały warsztatowe - metalowe z półkami o znaczącej nośności i niewielkiej cenie. Prężnie rozwijająca się polska firma Metalkas, wdrożyła linię produkcyjną do regałów warsztatowych. Jak wytwarza się regały, można zobaczyć na filmiku na naszym kanale.

Firma wytwarza obszerną gamę regałów metalowych. Zostały one wyprodukowane i przeznaczone do pomieszczeń jako:

 

Regały do piwnicy, garażu na narzędzia i akcesoria, śruby, złączki i szybkozłączki, wkrętarki itp.

Regały archiwalne: na dokumenty i segregatory.

Regały magazynowe i warsztatowe.

Regały sklepowe.

 

Zanim zdecydują się Państwo na zakup regału metalowego, warto zastanowić się nad przypuszczalną nośnością i określić jego zastosowanie. Rekomendujemy zawsze ponadmiarowe określenie wielkości obciążenia, pozwoli to w przyszłości na szerokie zastosowanie regału.

Firma produkuje regały w przedziałach nośności: od 50 kg do nawet 600 kg. Przeróżnych szerokościach i wysokościach. W naszym sklepie postanowiliśmy się na optymalizację wyboru. Biorąc pod uwagę cenę i logistykę, a także ewentualność w przyszłości powiększenia systemy składowania, wprowadzamy na stan rodzaj o jednej wysokości i szerokości, z nośnością 220 kg na półkę.

Pozwoli to na dowolną konfigurację regałów i zamianę półek bez konieczności przycinania lub dorabiania.

 

Regały mają ciekawy sposób montażu. Nasze regały posiadają elementy wciskane lub skręcane śrubami.

Na regałach w piwnicy obok szafy na broń leży sobie cały szpej, może nie zawsze poukładany, a wyróżniają się latareczki o których pisałem na - https://stalowy.webnode.com/

A wygląda tak jak na fotce.

Należałoby wiedzieć, że regały, których udźwig na półę wynosi od 40 kg do 90 kg są wytworzone w oparciu o półki metalowe, z kolei regały, których udźwig plasuje się w przedziale 90 kg – 600 kg zaopatrzone są wyłącznie w półki ze specjalnej płyty. Ponadto warto wiedzię, że do malowania regałów stosujemy ekologiczną farbę proszkową, co więcej do malowania niektórych produkowanych przez naszą firmę regałów stosujemy białą farbę posiadającą atest PZH pozwalający na przechowywanie żywności.

 

Do każdego regału dokładamy instrukcję obsługi z adnotacją, że zawsze regały należy po zmontowaniu przytwierdzić do ściany. Jest to bezwzględny wymóg, wystarczy 2 lub 4 kołki rozporowe o wielkości 10 mm i będziemy mieli pewność, że regał po obciążeniu nie przewróci się. Pamiętajmy bezpieczeństwo ponad wszystko.

Zapraszamy Tanie regały warsztatowe Dom Techniczny Wieluń.

 

McGyver nic bez nich by nie zrobił :)

Witam.

 

Dużo prostych w konstrukcji produktów zrewolucjonizowało świat. Jedną z nich jest opaska kablowa i taśma srebrna techniczna, ta dzięki której zbudowano Amerykę.

 Jeden i drugi produkt opiszę w dzisiejszym poście.

Zacznijmy od opaski kablowej, nazywanej powszechnie jako trytytki lub trytki. Bardzo proste w swojej konstrukcji. Taśma zaciskowa składa się z elastycznej, ząbkowanej taśmy, z jednej strony ma zwężenie (szpiczasta końcówka) ułatwiającym jej przewlekanie, a z drugiej główką służącą do jej blokowania. W środku główki znajduje się zapadka, w trakcie montażu przeskakuje po ząbkach taśmy kablowej wydając charakterystyczny terkotanie, co zapewne sprawiło, że u nas zwana jest trytytką. Trwały montaż odbywa się kiedy przewleczona taśma z ząbkami blokowana jest przez zapadkę. Zęby mają taki kształt, że montaż odbywa się bez trudu, a wyciąganie jest niemożliwe bez uszkodzenia opaski ( chyba że jej pomożemy podważając małym śrubokrętem zapadkę). Powstała pętla może być tylko bardziej zaciskana.

Dzięki dużej wytrzymałości na rozrywanie układu zapadki, trytytka umożliwia możliwość pewnego  spięcia wiązki przewodów, kabli lub innych elementów, a także mocowanie ich do elementów konstrukcyjnych. Jednak zarówno konstrukcja opasek zaciskowych, jak też używane do produkcji materiały powodują, że opaski kablowe występują w bardzo dużej liczbie typów i rodzajów, jedną z ciekawych zastosowań są opaski do kajdankowania. 

 

Bazowym materiałem, z którego wykonywane są opaski kablowe jest poliamid 6.6 znany też pod nazwą nylon 6.6. Jest to tworzywo sztuczne z jednej strony elastyczne, a z drugiej wytrzymałe na rozciąganie. Standardowe opaski kablowe z ząbkowaną wewnętrznie taśmą kablową są aktualnie najpowszechniej stosowanymi trytkami na świecie. Wielu producentów proponuje opaski kablowe tego typu, różnią się jedynie ceną. Obniżanie wydatków łączy się z korzystaniem tanich niejednolitych granulatów lub regranulatów. Ma to wpływ na jakość opasek, zła jakość surowca to najczęściej twarde i kruche trytki. Pękają w czasie zaciskania, prawem Murphiego w najmniej oczekiwanym czasie.

Należy zwrócić uwagę, że jak większość tworzyw sztucznych nylon 6.6 jest nieodporny na promieniowanie UV. Oznacza to, że opaski kablowe wykonane z naturalnego nylonu 6.6 nie nadają się na zewnątrz i nie mogą być wystawianena działanie światła słonecznego. Żeby zagwarantować odporność trytek na promieniowanie UV do granulatu dodaje się czarnego pigmentuw odpowieniej ilości. Powoduje to zabarwienie opasek kablowych na kolor czarny. Warto zobaczyć opis czy jest tam znak odporne na UV.

 

 

I drugi produkt: Duct Tape - srebrna mocna taśma. W Polsce ma już swoje miejsce, zaś w USA jest obiektem kultu. Jak powiedział Walt Kowalski (Clint Eastwood) w filmie "Gran Torino" do młodego chłopaka:

"Weź te trzy rzeczy - trochę WD-40, kombinerki (szczypce zaciskowe) i rolkę srebrnej taśmy. Każdy porządny mężczyzna da radę tym naprawić większość usterek."

Do powszechnego użytku trafiła z armii. Wymyślono ją w ciągu II wojny światowej. Żołnierze potrzebowali czegoś czym będą mogli zakleić paczki z amunicja tak by były zabezpieczone przed wodą. Miała też być łatwa w rozdzieraniu by nie trzeba było używać dodatkowych narzędzi. Bez wątpienia jak łatwo można się domyślić pierwowzór był zielony zwyczajnie pod zapotrzebowanie wojska. Niemniej to co nie zmieniło się to 3 warstwowy skład. Z wierzchu tworzywo, w środku siateczka z płótna i od spodu warstwa wodoodpornego kleju.

 

Nazwa DUCT TAPE powstała później gdyż na początku swojej kariery miała tylko numer kontraktowy. A nazwę wymyślili sami żołnierze. Najprawdopodobniej dla tego, że woda ścieka po niej jak po kaczce.

 

Żołnierze szybko odkryli, że taśma nadaje się nie tylko do owijania skrzynek ale i do naprawy broni, butów a nawet układów wydechowych. Powszechnie była stosowana jako chwilowy i prowizoryczny opatrunek. Po wojnie żołnierze przywieźli ją do domu i tak wystartowała jego kariera.

 

Rozwijająca się branża budowlano montażowa szybko znalazła sposób zastosowania taśmy. Sprzedawano ją jako łącznik przewodów grzewczych, klimatyzacji. I właśnie wtedy zmieniono kolor z zielonego na srebrny i zaczęto ją powszechnie nazywać DUCT TAPE lub DUCK TAPE w zależności od producenta. Dziś taśmę produkuje wiele firm w różnyh kolorach i przeznaczeniach. Przykładowo Huricane Tape została opracowana do zabezpieczenia szyb przed huraganowym wiatrem. 

Natomiast dla wojska i branży militarnej dalej jest produkowana w wersji zielonej ale o znacznie większej wytrzymałości. To info ze strony http://narzedziacentrum.pl/

Natomiast NASA używa srebrnej taśmy do napraw w czasie misji kosmicznych i jest obowiązującym wyposażeniem każdego pojazdu kosmicznego. Do historii przeszło użycie jej do naprawy filtrów CO2 podczas misji APOLO 13 w 1970 roku.

 

Na zakończenie kubeł wody i pamiętajmy, że Taśma w wielu wypadkach jest tylko czasowym łataniem dziury, a nie ostatecznym rozwiązaniem konstrukcyjnym czy naprawczym.

 

Pozdrawiam

 

Na jesień piły ręczne do drewna opis i zastosowanie

Cześć

 

Piły to chyba jedne z najstarszych narzędzi obok młotka, wykorzystywane przez ludzi. Na rynku można znaleźć dość duży asortyment ręcznych pił, w rozmaitych cenach, różnych kształtów i jakości. Jest taka zasada, że im więcej podobnych towarów w sklepie tym trudniej znaleźć odpowiednie narzędzie dla siebie. Profesjonalny użytkownik być może wie, czego szukać, przerobił już wiele pił i ma mniejsze lub większe pojęcie. Gorzej maja osoby mniej doświadczone, wybór w takim wypadku jest niełatwy. 

Postaram się przybliżyć trochę tą kwestie, aby prościej było podjąć decyzję. Zaznaczam że jest to tekst nieobiektywny, bo reprezentuje firmę Dom Techniczny Wieluń. Jednak klienci którzy nas znają wiedzą, że nie wciskamy kitu - toteż istniejemy nieustająco od 1990 roku i cieszymy się dobrą opinią na lokalnym rynku, a jest to chyba najważniejsza rekomendacja.

 Ale wracając do tematu.

Warto na początek napisać, że drzewo jest materiałem, które w chwili cięcia nie daje gładkiej powierzchni. Zostają na niej włókna, które tra o boczne powierzchnie piły wytwarzając opór i temperaturę. Drewno o dużej wilgotności pozostawia dłuższe włoski a wyschnięte mniejsze.

 

Piła jest narzędziem skrawającym przeznaczonym do cięcia drewna. Podczas pracy - skrawanie realizują krawędzie skrawające na końcach piły, które w dwóch równoległych liniach cięcia odcinają w dół drewno. Aby uzyskać te linie, zęby są wygięte na zewnątrz od brzeszczota. Jest to słynny szrank :) lub rzaz piły starzy wiedzą o co chodzi. Dzięki temu linia cięcia jest szersza niż piła, zapobiega to utknięciu piły w drewnie.

Jeżeli szrank jest duży, będzie linia cięcia będzie szersza ( zastosowanie drewno mokre ) , mały szrank - brzeszczot wytnie mniej drewna czyli mały ubytek i szybkie cięcie. Aczkolwiek w przypadku wilgotnego drewna piła będzie się klinować i praca będzie bardzo ciężka. 

 

Odpowiedio rozwiedzione zęby są pierwszym warunkiem szybkiego cięcia.

 

Aby ciąć drewno szybko i efektywnie piła musi mieć ponadto odpowiednio zaostrzone zęby. Chodzi głównie o odpowiedni kąt natarcia, skok zębów i geometrię ostrza.

 

Rodzaje zębów i sposobów ostrzenia:

 

Zęby proste mają krawędź skrawającą ustawioną równolegle do kierunku cięcia.

Zęby skośne, jak sama nazwa wskazuje wygięte pod różnym kątem.  

Zęby na przemian skośne mają przynajmniej 2 krawędzie skrawające ustawione na przemian pod kątem. W takich brzeszczotach dodatkowo modyfikuje się wierzchołek ostrza. Powstaje wtedy dodatkowa krawędź skrawająca co wyraźnie wydłuża żywotność pily. Te piły pracują do przodu i do tyłu. Czyli cięcie odbywa się w dwóch kierunkach.

 

Typem piły na przemian skośnej jest piła progresywna z wyrzutnikiem wiórów. Taki typ ostrzy co jakiś czas wykonane charakterystyczne nacięcia pozwalające łatwo usunąć wióry, dzięki temu nie klinują one ostrza.

 

Oprócz tego warto wspomnieć o podziałce zęba. Innymi słowy o ilości i wielkości zębów na jednostkę długości cal - TPI.

Mała ilość zębów 2-5 / cal do szybkiego cięcia drewna mokrego. Do uniwersalnego cięcia drewna budowlanego suchego, 9-11 TPI, dla stolarki, listwy, panele. Bardzo duża ilość do prac modelarskich 13-14 TPI.

 

Rodzaje pił do drewna:

 

Piła kabłąkowa do drewna. To piły używane do szybkiego cięcia mokrego i suchego drewna. Stosowane do prac pielęgnacyjnych w ogrodzie i lesie, do cięcia drewna opałowego. Piła składa się z kabłąka wykonanego z stalowego profilu okrągłego ( nie polecam często się łamią i wyginają ), lub z stalowego profilu owalnego. Kabłąk ma uchwyty do mocowania brzeszczota i system mimośrodowego naciągania brzeszczota. Brzeszczoty są wąskie co minimalizuje problem klinowania się ich w trakcie pracy. Występują dwa typy brzeszczotów: do drewna mokrego z wyrzutnikiem wiórów i do drewna suchego. Zęby w tych piłach są utwardzane co w dużej mierze wydłuża ich żywotność, ale nie można ich ostrzyć pilnikami ręcznymi.

Podstawowe długości to: 530 mm, 610 mm, 710 mm, 760 mm. 

 

Piły ogrodowe jak sama nazwa wskazuje służą do przycinania drzew i gałęzi w ogrodzie, sadownictwie, lesie i szkółkarstwie. Piły składają się z ostrza do którego z jednej strony przymocowana jest rącza. Rękojeść mają niekiedy wewnętrzny otwór do włożenia przedłużającego kila lub teleskopu. Takie rozwiązanie powoduje, że możemy je wykorzystywać do przycinania gałęzi znajdujących sie wysoko. Piły ogrodowa mają z reguły płaskie lub wklęsłe linie ostrza. Zęby są wysokie i bardo agresywne z odpowiednim rozwiedzeniem. Warto podczas zakupu sprawdzić czy są odpowiednio sztywne. Wzorem mogą być piły G-Mam Swedeen lub Irwina. Mają one precyzyjnie i sztywne ostrza redukujące opór podczas cięcia. Kształt zębów 3 ostrzowy, zaprojektowany z myślą o szybkim i czystym, wydajnym cięciu.

 

Piły płatnice to piły przeznaczone do szybkiego, zgrubnego przecinania dużych elementów z suchego drewna. Ostrze wykonane jest z jednego szerokiego kawałka sprężystej blachy. Ponieważ ruch roboczy podczas cięcia płatnicą wykonujemy od siebie muszą być one odpowiednio sztywne. Rączki w płatnicach są zamknięte i ustawione w poprzek do linii cięcia. Ponieważ w płatnice stosuje się głównie w stolarstwie mają one krawędzie rączek ustawione pod katem 45 o i 90 o w stosunku do górnej krawędzi brzeszczota. Dzięki temu można je uzyć jako kątownika. Zęby są najczęściej skośne z 3 krawędziami tnącymi. Podziałka płatnic to z reguły 7 zębów na cal - do szybkich cieć, i 11 TPI ( z angielskiego zębów na cal) do cięć dokładnych, niewielkich, delikatnych elementów.

 

Piły grzbietnice, to piły podobne jak płatnice lecz krótsze i z wzmocnionym grzbietem. Piły te stosuje się do cięć precyzyjnych w skrzynkach uciosowych. Przeważnie do cięcia listew drewnianych, z materiałów drewnopochodnych i z tworzywa. Piły grzbietnice maja bardo drobne zęby 11-12 TPI.

 

Piły do otworów i cięć po łuku. Konstrukcja podobna jak płatnic. Brzeszczot jest bardzo wąski z końcem ściętym na ostro, czymś na kształt wiertła.

 

Piły ręczne jak większość narzedzi posiada ostre krawędzie, które mogą być niebezpieczne w użyciu, dla tego warto być skupionym i zachować zdrowy rozsądek podczas pracy. 

Pozdrawiam

 

Profesjonalne dobre POLSKIE gwintowniki do stali nierdzewnej

Witam

Obróbka skrawaniem stali Inox zawsze przysparza wiele problemów. Stal nierdzewna jest ciągliwa i podczas pracy lepi się do narzędzi. Skutkuje to odsunięciem krawędzi skrawającej narzędzia od obrabianego przedmiotu, błyskawiczne nagrzewanie, często słychać charakterystyczny pisk. Przegrzane narzedzie tępi się i nie nadaje do dalszej obróbki. Rozwiązaniem tego problemu są specjalne narzędzia do obróbki stali INOX: wiertła kobaltowe, narzynki do stali nierdzewnej, gwintowniki INOX, frezy INOX i inne. Do tego konieczne jest zastosowanie specjalnych dedykowanych 

olejów do wiercenia i gwintowania nierdzewki np. TEREBOR. 

Miałem niedawno możliwość przekonania sie na własnej skórze, co to znaczy nacinanie gwintu na szpilce z nierdzewki zwykłą narzynką i narzynką do stali nierdzewnej z użyciem Tereboru. W pierwszym wypadku zwykła narzynka zrywała zwoje, bardzo ciężko szło i gwint wyglądał tragicznie. W niektórych miejscach był zerwany nawet na połowie obwodu. W drugim wypadku w ruch poszła narzynka do stali nierdzewnych i preparat Terebor. Efekt był zupełnie inny, znakomity gładki gwint szybko i sprawnie nacięty. Błąd polegał jedynie na tym, że krzywo zaczęliśmy, ale to kwestia wprawy i przygotowania czoła pręta.

Podobnie ma się sprawa z gwintownikami do stali INOX. Wykonane są ze stali HSSE i posiadają geometrię i powłoki umożliwiające obróbkę stali nierdzewnych. Gwintowniki ręczne i wysokowydajne stosuje sie w obróbce stali nierdzewnych austenitycznych, stali nierdzewnych ferrytyczno-austenitycznych (duplex).

Występuje kilka rodzajów gwintowników zależnie od przeznaczenia ręczne HSSE i HSSE z powłoką TIN, oraz wysokowydajne, przeznaczone do pracy na obrabiarkach konwencjonalnych i CNC.:

Poniżej kilka ich typówdostępnych w super sklepie w Wieluniu https://domtechniczny24.pl/gwintowniki-r%C4%99czne-iso-3523-inox-hsse.html :

Ręczne HSSE

Do otworów nieprzelotowych < 2,5xD

Gwintownik INOX R40 HL

Cechy gwintownika:

 Supergładka i odporna na ścieranie powłoka HL,

Rowki spiralne 40

Opuszczenie stożkowe średnicy zewnętrznej gwintu

Wzmocniona konstrukcja

Materiał HSSE

Nakrój C (2-3xP)

Wykonanie wg DIN-371; DIN-376; DIN-374

 

Gwintownik INOX R40 OX

Cechy gwintownika:

Azotopasywowane OX

Rowki spiralne 40

Opuszczenie stożkowe średnicy zewnętrznej gwintu

Wzmocniona konstrukcja

Materiał HSSE

Nakrój C (2-3xP)

Wykonanie wg DIN-371; DIN-376; DIN-374

 

Do otworów przelotowych < 3xD

Gwintownik INOX B HL

Cechy gwintownika:

Supergładka i odporna na ścieranie powłoka HL

Rowki proste ze skośną powierzchnią natarcia

Materiał HSSE

Nakrój B (4-5xP)

Wykonanie wg DIN-371; DIN-376; DIN-374

 

Gwintownik INOX B OX

Cechy gwintownika:

Azotopasywowane OX

Rowki proste ze skośną powierzchnią natarcia

Materiał HSSE

Nakrój B (4-5xP)

Wykonanie wg DIN-371; DIN-376; DIN-374.

 

Let your beauty shine

 

Dzień dobry

Jesień to taki okres gdzie mamy nadzwyczaj mało czasu. A to za sprawą naszych chłopaków, którzy rozpoczynają kolejny rok szkolny. 

Aczkolwiek zawsze znajdujemy czas, aby zrobić tych kilkadziesiąt litrów soku. Zacznę od aroni. Nie będę opisywał samego krzaku i właściwości zdrowotnych owoców aroni, o tym można sobie przeczytać w mądrych książkach. 

Sok z Aroni

Owoce zrywamy na początku września, jeżeli jest suche lato to można zerwać pod koniec sierpnia. My zrywamy jak pojawiają się pierwsze obeschłe owoce, to jest sygnał, że trzeba zacząć zbiór. Po zerwaniu rzecz jasna płuczemy wszystko kilka razy i wrzucamy do garnka. Wlewamy wodę tak, aby nieco pokryła owoce i gotujemy. Samo gotowanie nie powinno trwać dłużej niż dwadzieścia minut. Nadal gorące owoce wyciskamy na prasie śrubowej. Taka prasa umożliwia uzyskać sok niezapowietrzony i jest nad wyraz efektywna. To, co zostaje po wyciśnięciu to placki nieco wilgotnych owoców.

Wyciśnięty sok mieszamy z cukrem, buraczanym w stosunku 1 litr soku - 1 kg cukru. Taką proporcję stosujemy od lat do różnych soków i nigdy się nie popsuły. Jeżeli chcemy sok wykorzystać powiedzmy w ciągu 2-3 tygodni to można dodać mniej cukru. Wtedy trzeba go przechowywać w lodówce, żeby nie fermentował.

Po dodaniu cukru przelewamy do słoików lub butelek i pasteryzujemy dwadzieścia minut. Tak zrobiony sok powinno się przechowywać w ciemnym pomieszczeniu.

 

 

 

Chleb pieczony w domu
Chleb pieczony w domu
sery domowe
suszone pomidory